Ang elbi ay nakalalasing. Sa elbi, parang walang problema, walang gulo, walang pakikihamok. Pakiramdam ng maraming estudyante dito ay para lang silang nagbabakasyon mula sa mausok na mundo ng Maynila. Umaapaw ang kawalang-pakialam (indifference) ng mga estudyante hinggil sa mga isyung panlipunang kung tutuusi’y may direktang epekto sa kanila, lalo na sa mga bagong estudyante ngayon na nagbabayad ng napakalaking tuition at laboratory fees matapos ipatupad ang tuition hike sa ilalim ng pamumuno ni Roman bilang presidente ng UP.
Akala ko dati, sa elbi lang parang may invisible force field na inimbento ng mga senglot na estudyante (senglot sa alak at doobie; senglot sa mga baluktot na paniniwala at pangaral ng VCF). Ang invisible force field na ito ang nagpapanatili o di kaya’y nagpapaigting sa kawalang-pakialam (pagiging apolitical at apathetic) ng mga mag-aaral sa elbi. ‘Yun pala, mas malala pa, mayroon ding invisible force field dito kung saan ako nagtuturo ngayon, dito sa “puso ng Cavite” (”in the heart of Cavite”). Sabagay, medyo obvious naman sa pagka-Katoliko ng pamantasang ito.
Sa paaralang ito, pakiramdam ko, hindi natututong maging mapagmasid at mapanuri ang mga estudyante sa mga nagaganap sa kapaligiran. Dito, talamak ang komersyalisasyon. Magsisimula iyan sa “academic sim” na ipinamumudmod sa mga bagong rehistradong estudyante. Ang sim na ito ang gagamitin ng mga estudyante hindi lamang sa pagtetext, pati na rin sa pagche-check ng kanilang grades, at pagkuha ng tips sa pag-aaral at pagpili ng career. Ang sim na ito ay may tatak na Globe, katabi ang pangalan ng eskuwelahan. Lahat ng perks na ito ay masasamantala ng estudyante, syempre, kung may load siya. Kaya’t tila naoobliga ang kawawang estudyante (1) para palitan ang dating sim at nang sa gayon ay makibagay siya sa mga kamag-aral; at (2) para magpa-load nang magpa-load.
Dito, parang bawat kil0s ay may bayad. Mararamdaman iyan pagpasok pa lamang sa Gate 1. Ang rebultong sasalubong sa ‘yo ay may hawak na libreta (parang listahan) sa kaliwang kamay samtalang nakabukas ang kanang kamay. Bahagyang nakabuka ang bibig ng patron ng eskwelahang ito, tila nagsasabing, “Bayad muna, bago pasok.”
Dito, karamihan sa mga organisasyon at aktibidad ng mga organisasyon, maging ang konseho mismo ng mga mag-aaral, ay pinangungunahan ng mga nasa administrasyon. Paano yayabong ang student movement kung halos hindi hinahayaang magkaroon ng sariling desisyon ang mga estudyante? Sa klase ay ganoon din, nasanay ang mga mag-aaral sa spoonfeeding.
Makapal na ang invisible force field dito. Inaakala ng maraming hiwalay (detached) sila sa totoong mundo, sa mundo ng kontradiksyon. Paano bubutasin ang force field na ito?
