Aking isinalang
Dalawa’t kalahating gatang
ng dinurado
sa ibabaw ng apoy.
At tahimik
kong hinintay
ang pag-init
nito. Nang kumulo
ang sinaing,
umangat ang takip
ng kaldero’t
umapaw
ang puting likido
papunta sa gilid nito.
Namatay ang apoy.
Diyan ako naiwan, mahal,
at hindi sa laman.*
*mula sa “Ang Sabi Ko sa Iyo” ni Benilda Santos
