Isinakay Ako ni Tatay sa Karpet na Yero

Noon pang isang Pasko
nangako si Tatay—
dadalhin niya raw ako
sa Star City, kami ay sasakay
sa Magic Carpet.
Ngayon lang natupad—
isinakay ako ni Tatay
sa karpet na yero
at kami ay lumutang-lutang.
Sinalubong namin ang hangin,
halos maabot na ang langit
nang tumaas ang tubig.
Ibinulong ko kay Tatay—
sana, sa susunod uli!

Pinya

Tinitiis nating huwag kainin
ang mga pinahinog kong pinya,
nagbabakasakaling
makalipas ang ilang araw
mula nang mga ito’y anihin,
may turistang darating
para ito’y bilhin.
Heto ngayo’t winawalis na ni JR
ang nagkapira-pirasong mga pinya,
nabubulok na’t di mapakinabangan.

Sinaing

Aking isinalang
Dalawa’t kalahating gatang
ng dinurado
sa ibabaw ng apoy.
At tahimik
kong hinintay
ang pag-init
nito. Nang kumulo
ang sinaing,
umangat ang takip
ng kaldero’t
umapaw
ang puting likido
papunta sa gilid nito.
Namatay ang apoy.
Diyan ako naiwan, mahal,
at hindi sa laman.*
*mula sa “Ang Sabi Ko sa Iyo” ni Benilda Santos

Ulan

Talim. Matalas ang mga patak ng ulan ngayong hapon. Walang awang hiniwa ng mga ito ang aking bumbunan, balikat, katawang hindi na napapayungan ng yakap.
Tigang. Masaganang ulan ang inaani ng lupa sa umagang ito ng Enero. Ngunit bakit lupa’y nananatiling tigang?
Tuyo. Parang tuyong nabalatan ng kaliskis ang mga labi, babad sa araw, hindi na nauulanan. [...]

Lagda

Panulat
Ay iyong itinutok
Sa malinis
At walang bahid
Kong papel.
At iginuhit
Mo ang iyong lagda
Gamit
Ang aking dugo.

SMS: ‘Sang Matamis na Sulyap

mga tingin mo’y
text
na ayaw ma-send
sa akin

o kay hirap mong hagilapin!

[Apr 8, 2005]